Δεν ξέρετε τι να φορέσετε στην παραλία? ΙΔΟΥ!

Καθώς βρισκόμαστε στην καλοκαιρινή περίοδο και η ζέστη χτυπάει κόκκινο όλος ο κόσμος έχει ξεχυθεί στις θάλασσες. Το σημερινό λοιπόν post αναφέρεται στις φυσιογνωμίες που θα δούμε μπροστά μας στην παραλία να ξεπροβάλλουν ως άλλες Αφροδίτες μέσα από τα θαλασσινά νερά… Όπως καταλαβαίνετε το post αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό, αλλά δεν θα ήταν κακό και οι κυρίες να ακολουθήσουν ορισμένες στιλιστικές προτάσεις.

Αρχικά να τονίσω πως τα μαγιό του 2007 είναι πιο σέξυ και πιο μικροσκοπικά από κάθε άλλη φορά.

Οι φετινές τάσεις επιτρέπουν τον συνδυασμό των χρωμάτων όσο τολμηροί και αν φαίνονται εκ πρώτης όψεως…

Βέβαια μπορούμε να πάμε σε κάτι αρκετά πιο τολμηρό και προχωρημένο που σίγουρα θα σας φέρει στο επίκεντρο, αναφερόμενος στις γυναίκες αναγνώστριες... Αναφορικά μόνο οι παρακάτω φωτό είναι από Brazil...

Όπως είδαμε, η μόδα των γυναικείων μαγιό φέτος εμφανίζει έντονες επιρροές από τα χαρούμενα μοτίβα και τα χρώματα των 60s. Μεγάλα, πολύχρωμα πουά, floral μοτίβα και λαμπερά χρώματα, σε όλες σχεδόν τις αποχρώσεις του ροζ, του κοραλλί, αλλά και του πιο ”σοβαρού” μπορντό, μονοπώλησαν σχεδόν τις καλοκαιρινές πασαρέλες.

Προσωπικά τα ολόσωμα μαγιό με αφήνουν παγερά αδιάφορο οπότε δεν θα κάνω καμμιά αναφορά στο συγκεκριμένο είδος. Ελπίζω να βοήθησα στις επιλογές για το καλοκαίρι του 2007 και να έβγαλα πολλές γυναίκες από το αδιέξοδο και πολυέξοδο συνάμα χόμπυ του shopping therapy... Bέβαια από την άλλη μην γελιόμαστε (αναφέρομαι τώρα στους άνδρες) μιας και στις παραλίες που συνήθως επιλέγουμε για τις βουτιές μας μόνο τέτοιες εικόνες δεν βλέπουμε παρά τις κλασσικές θείες-φάλαινες με τα μωρά να κλαίνε, αλλά και τις κοπελιές άκρα συντηριτικές φοβούμενες την επίδειξη της κυτταρίτιδάς τους που με τόσο κόπο απέκτησαν τον χειμώνα!!! Να είναι καλά και οι τουρίστριες που βλέπουμε και κάνα topless!!!




VS





Θα βιαστείτε ίσως να με χαρακτηρίσετε κυνικό και ρηχό αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι οι άνδρες έτσι σκέφτονται...

ΆΝΤΕ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΜΠΑΝΙΑ!!!

Πολύ ζέστα αδερφέ!!!

Βρισκόμαστε πλέον στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου και η θερμοκρασίες σε οποιαδήποτε πόλη της χώρας μας έχει πάρει την ανιούσα. Οι 35 βαθμοί το καταμεσήμερο είναι κάτι το συνηθισμένο πλέον και ο ήλιος μας βαράει σαν τα κοτόπουλα αν κάνουμε το λάθος και κινούμαστε τις μεσημεριανές ώρες. Ακολουθούν όμως και χειρότερα από ότι άκουσα… Μην ξεχνάτε άλλωστε πως ακόμα δεν μπήκαμε στην καρδιά του καλοκαιριού, τον Ιούλιο, όπου εκεί θα βλέπουμε κάτι ωραιότατα σαρανταριά!!!

Το κακό όμως με αυτό τον καιρό είναι πως ακόμη και να κάθεσαι και να μην κουνάς ούτε το δαχτυλάκι σου ΙΔΡΩΝΕΙΣ! Και ξέρετε τι συμβαίνει όταν ιδρώνουμε. Μυρίζουμε άσχημα. Όταν βέβαια μυρίζουμε άσχημα αισθανόμαστε άσχημα. Αλλά κυρίως αισθάνονται περισσότερο άσχημα οι γύρω μας που έχουν την τύχη να περνάνε από δίπλα μας και να μυρίζουν τον ιδρώτα μας. Για αυτό καλό είναι ένα ΑΧΕ να μας συνοδεύει στις καθημερινές μας εξόδους. Όσον αφορά τώρα τις αστικές κυρίως συγκοινωνίες καλό θα ήταν να τις αποφεύγετε, ειδικά αν δεν διαθέτουν και κλιματισμό. Εξαιτίας όλου αυτού του συνωστισμού η θερμοκρασία αυξάνεται κατακόρυφα και η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Πολλές φορές οι λιποθυμίες είναι συχνό φαινόμενο σε τέτοιους χώρους, ανεξάρτητα από ηλικίες και φύλο.

Τώρα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο “στεγνοί” και δροσεροί αυτό το διάστημα? Αρχικά να αποφεύγετε τις άσκοπες μεσημεριανές μετακινήσεις. Βλάπτουν σοβαρά την υγεία και τα ρούχα σας που θα γίνουν μούσκεμα από τον ιδρώτα. Στην συνέχεια η κατανάλωση πολλών υγρών βοηθάει στο να καταπολεμήσουμε την αφυδάτωση και την γρήγορη απώλεια υγρών. Άμεση συνέπεια βέβαια αυτού είναι η συχνή επίσκεψη στην τουαλέτα, αλλά τι να κάνεις… Επίσης η λύση του κλιματιστικού ή του ανεμιστήρα θεωρείται επιβεβλημένη. Αν δεν έχετε μπαστακωθείτε σε κάποιον φίλο σας που διαθέτει ή παρατείνετε όσο μπορείτε την παραμονή σας σε χώρους που κλιματίζονται (βλέπε σουπερμάρκετ κλπ κλπ κλπ). Οι freddo, οι φραπέδες, οι γρανίτες και τα παγωτά κάνουν θραύση αυτή την περίοδο και δεν θα ήταν κακή ιδέα να ακολουθήσετε αυτές τις γευστικές επιλογές. Τέλος η παραλία. Ένα μπάνιο στην θάλασσα δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Άλλωστε και δροσιά νιώσετε και όλο και κάποιο ξέκωλο ή top less θα πάρει το μάτι σας (αν είστε τυχεροί βέβαια και έχετε επιλέξει το ανάλογο μέρος πάντα!). Αν από την άλλη δεν βρίσκεστε κοντά σε θάλασσα τότε είναι λίγο ζόρικη η κατάσταση. Μην ξεχνάτε υπάρχουν και τα σιντριβάνια, σαν τους κουλούς τους Ευρωπαίους που απλώνουν τις ποδάρες τους μέσα…

Αυτές ήταν μερικές συμβουλές μου (…πραγματικά πρωτότυπες…) για να καταπολεμήσετε την ζέστη. Από την άλλη βέβαια παρά τα κατά αυτής της περιόδου τα θετικά είναι πολύ περισσότερα για αυτό καλό θα ήταν να απολαύσουμε το καλοκαίρι με όσο το δυνατόν λιγότερες σκοτούρες και έγνοιες και όσο το δυνατόν περισσότερα μπάνια και φραπέδες!

Μεταμεσονύκτιες ανησυχίες...

Την περασμένη Παρασκευή που λέτε αποφάσισα να πάω να δω ταινία σε έναν θερινό κινηματογράφο, μια φοιτητική προσπάθεια οπότε και αποφάσισα να την στηρίξω (… ο ψεύτης, τζάμπα ήταν για αυτό πήγα!!!). Ο τίτλος της ταινίας “Das Leben der Anderen” (“Οι ζωές των άλλων” ελληνιστί). Ευρωπαϊκός κινηματογράφος οπότε σκέφτηκα θα είναι καμία κουλτουριάρικη ταινία, ότι πρέπει για να μας πάρει ο ύπνος. Δεν είχα ιδέα για την υπόθεση του έργου, κοινώς πήγα χύμα στο κύμα, ο κλασσικός τζάμπαμαν. Παραδόξως όμως η ταινία ήταν από τις καλύτερες που έχω δει και πραγματικά με πήγε μερικά χρόνια πίσω έστω και νοητικά, μιας και την εποχή που διαδραματίζεται το έργο εγώ δεν ήμουν ούτε στην κοιλιά της μάνας μου και ο πατέρας μου είχε πολλά περισσότερα μαλλιά από σήμερα!

Λίγα λόγια για το έργο τώρα: Βρισκόμαστε στο 1972, στην Ανατολική Γερμανία. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας πράκτορας της Stasi που εργάζεται στον τομέα της παρακολούθησης, κοινώς είναι ένας από τους τύπους που είναι με ένα ζευγάρι ακουστικά και μία γραφομηχανή για να καταγράφει και το παραμικρό στοιχείο που υποκλέβει. Αναλαμβάνει λοιπόν την παρακολούθηση ενός γνωστού συγγραφέα ο οποίος θεωρείται κατάσκοπος. Όταν όμως εκείνος ανακαλύπτει ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του κάνει τα στραβά μάτια με αποτέλεσμα να καταφέρει να περάσει στον δυτικό τότε κόσμο ένα άρθρο-διαμαρτυρία σχετικά με τις αυτοκτονίες στην Ανατολική Γερμανία, κάτι που έκανε πάταγο. Αυτό το κείμενο οδήγησε πιο κοντά στην πτώση του περιβόητου τείχους του Βερολίνου και στην ενιαία Γερμανία…

Διαβάζοντας λίγο τις ειδήσεις στο διαδίκτυο παρατήρησα ένα άρθρο σχετικά με την επικείμενη ανεξαρτησία του Κοσόβου και για το πώς προσπαθούν ορισμένες δυτικές υπερδυνάμεις να την κάνουν πραγματικότητα. Δεν θα εμπλακώ βαθύτερα στο συγκεκριμένο θέμα ούτε θα πλάσσω σενάρια συνομωσίας (έχουμε καιρό για αργότερα μην αγχώνεστε…), άλλωστε αυτή ήταν και η αφορμή για το post όχι η αιτία. Καθ’ όλη την διάρκεια της Ιστορίας άλλωστε πολλά περισσότερα συμφωνήθηκαν κάτω από το τραπέζι και με ύπουλα μέσα παρά με τα όπλα. Όμως πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι όπως στην συγκεκριμένη ταινία ο συγγραφέας και ο πράκτορας, που μπορούν να φτάσουν και στην αυτοθυσία για ένα καλύτερο αύριο, πάντα κατά την προσωπική τους κρίση βέβαια. Μην ξεχνάτε ότι και ο γνωστός Μπιν Λάντεν για ένα καλύτερο αύριο αγωνίζεται… Θα επικεντρωθώ όμως σε αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται για το κοινό συμφέρον και κόντρα στην καταπίεση των λαών και όχι για προσωπικό όφελος και κυνήγι δύναμης και δόξας.

Έχουν περάσει πολλοί μεγάλοι άνδρες που έμειναν στην ιστορία για την προσπάθειά τους να κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον λαό τους όπως ο Γκάντι, ο J.F.K., ο Μαντέλα, ή ακόμη και ο δικός μας ο Καποδίστριας και πολλοί άλλοι. Αυτοί είναι κάποιοι από τους γνωστούς. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες άλλοι άσημοι και “μικροί”, μόνο σε φήμη, που έβαλαν ένα λιθαράκι στο να πάμε ένα βήμα μπροστά. Εκεί που πολλοί έλεγαν “τι θα μπορούσα να κάνω εγώ” ή “τι θα αλλάξει ακόμη και αν προσπαθήσω;”. Όσο αριστερό και αναρχικό μπορεί να ακουστεί αυτό, οι αγώνες κερδίζονται στους δρόμους και όχι από τους καναπέδες και τις τηλεοράσεις. Θυσιάζονται χωρίς να σκεφτούν τις επιπτώσεις. Απλά γιατί πιστεύουν ότι είτε ακουστούν είτε όχι θα αγωνιστούν για να δηλώσουν το παρόν. Θα μου πείτε πολύ σωστά πως στις περισσότερες περιπτώσεις από αυτές μάχονταν εναντίον της τυρρανίας, της δικτατορίας, της βαναυσότητας, και σε καιρούς πολύ δυσκολότερους από τους δικούς μας. Αυτό όμως είναι που κάνει τον αγώνα και την προσπάθειά τους ακόμη μεγαλύτερα και δυσκολότερα.

Δεν λέω βέβαια να βγούμε όλοι σήμερα με τις σημαίες και τα πανό στους δρόμους αλλά πάντα υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να δείξουμε την αντίθεσή μας σε κάποια πράγματα και καταστάσεις. Γινόταν πόλεμος στην Σερβία πριν από κάποια χρόνια, ακριβώς πάνω από το κεφάλι μας και η χρήση χημικών όπλων “μπορεί” να έγινε και πράξη. Εμείς όμως πως αντιδράσαμε? Και δεν μιλάω για την κυβέρνηση η οποία φυσικά έστειλε τους απαραίτητους φαντάρους αλλά για τον απλό πολίτη. Για εσένα και εμένα που διαβάζεις αυτό το post. “Ο θάνατος διακοπές στο Σαράγιεβο πάει, ξύπνησε στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως!” όπως λέει και ένα άσμα από τους Magic De Spell. Το να είμαστε παθητικά όντα σε ότι συμβαίνει γύρω μας και να δεχόμαστε απλά τις καταστάσεις δεν ωφελεί κανέναν. Ή σχεδόν κανέναν. Αυτούς δηλαδή τους λίγους που παίζουν με τις τύχες των πολλών. Δεν μιλάω για αυτούς τους πρωθυπουργίσκους που πάνε και έρχονται σαν τα λεωφορείο αλλά για μεγαλύτερα συμφέροντα και πρόσωπα που μας διοικούν και διατάσσουν πόλεμους και συνθήκες.

Ολοκληρώνοντας αυτόν τον μονόλογο αφύπνισης και λόγω του ότι θα κούρασα όποιον τυχόν έκανε το λάθος να το διαβάσει να πω μόνο πως θα φροντίσω τα επόμενα post να κυμανθούν σε επίπεδα ελαφρότητας. Πάντως όλο και κάποιο post με ανάλογο περιεχόμενο και ανησυχίες θα ξεπεταχτεί διαταράσσοντας έστω και για λίγο την ελαφρότητα της καθημερινότητάς μας. Άλλωστε κλείνοντας τον επίλογό μου να πω μόνο πως πολλές φορές οι μεγαλύτερες “μάχες” κερδίζονται χωρίς να ξεκινήσει κανένας πόλεμος και σε ορισμένες φορές χωρίς να χυθεί στάλα αίματος…

Υ.Γ. Να δείτε την παραπάνω ταινία χωρίς δεύτερη σκέψη και να μην κρίνεται ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του μόνο…

Νέος ΚΟΚ, ίδιες συνήθειες...

Από την Κυριακή 3 Ιουνίου τέθηκε σε ισχύ ο αναθεωρημένος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας και το νέο Point System. Χαρακτηριστικό και των δυο είναι η επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών προστίμων και ποινών σε παραβάσεις που σχετίζονται με την πρόκληση θανατηφόρων ατυχημάτων. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι ακούσατε για τα σχετικά πρόστιμα με τα πιο χαρακτηριστικά να είναι (ο δεύτερος αριθμός αναφέρεται στις μονάδες του poit system που χρεώνονται):

παραβίαση
ερυθρού
σηματοδότη....700 (350)....9..δίπλωμα 60 ημέρες άδεια αυτοκ. 20ημ.

παραβίαση
STOP ή
προτεραιότητας..700 (350)........ 9.......δίπλωμα & άδεια 20ημ.

αυτοσχέδιοι
αγώνες, οδήγηση
χάριν εντυπωσιασμού.....700.(350)....9....δίπλωμα & άδεια 30ημ.

παραβίαση
σιδηροδρομικής
διάβασης..... 700.(350).....9....δίπλωμα 60ημ. & άδεια 20ημ.

οδήγηση υπό
την επήρεια
αλκοόλ... 200-2.000.(100-1.000)...5-9.....δίπλωμα 90-180ημ.ακινητ.οχήματος

μη χρήση
ζώνη-κράνος...350 (175)....5......δίπλωμα 10ημ.

παράνομη
στάθμευση....80-150.(40-75)....0-9.....τα πρόστιμα μειώνονται κατά το ήμισυ για δίκυκλα

παραβίαση
λεωφορειολωρίδας...200 (100)....-............-....

μη διευκόλυνση
κυκλοφορίας τραμ,
παράνομο
προσπέρασμα...150 (75).....-........-......

υπέρβαση ορίου
ταχύτητας.....40-350 (20-175).....0-5....δίπλωμα 60ημ

ανάρμοστη
συμπεριφορά
οδηγών -
απόρριψη
αντικειμένων.....200 (100)........-.......δίπλωμα & άδεια 10ημ.

Βέβαια από την άλλη αυξήθηκαν και τα όρια ταχύτητας κατά 10 χλμ/ώρα. Δεν ξέρω κατά πόσο όμως αυτά τα μέτρα θα βοηθήσουν στην αποφυγή των ατυχημάτων, που αποτελούν μια από τις μελανές ( ή καλύτερα “ερυθρές” ) σελίδες των εκάστοτε εξόδων ή ακόμη και μέσα στις πόλεις. Προσωπικά πολλά από τα μέτρα και τις αναθεωρήσεις του ΚΟΚ τις βρίσκω σωστές και απαραίτητες. Ειδικά αυτό που γίνεται με τα STOP όπου κανείς δεν θα σταματήσει να ελέγξει και θα φύγει σαν σίφουνας κιόλας είναι απαράδεκτο. Ας πληρώσει πρώτα μια 700άρα ευρώ και μετά θα δούμε αν έχει το κουράγιο να το ξανακάνει! Επίσης τόσο κακό είναι να φοράμε την ζώνη μας? Το γνωστό ρητό “Η ζώνη σώζει ζωές” σίγουρα αληθεύει και δεν είναι κλισέ. Βέβαια ποιος να κάθετε να βάζει ζώνη για να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο ή αφού οδηγώ μέσα στην πόλη τι θα μπορούσε να μου συμβεί άραγε? Έτσι έλεγε και αυτός που την πάτησε μια φορά και πήγε αν ήταν τυχερός μόνο μέχρι το κοντινότερο νοσοκομείο και όχι να παίζει τάβλι με τον Άγιο Πέτρο. Άσε πάλι με το κινητό. Τέτοια βλακεία πια να μιλάμε στο κινητό ακόμη και μέσα στο αυτοκίνητο όταν οδηγούμε δεν μπορώ να την καταλάβω. Αν πάλι όμως μιλάς με Bluetooth τότε δεν έχεις πρόβλημα…. Άκουσον άκουσον!!! Όταν όμως θα σκοντάψεις στον μπροστινό σου ή σε κάποιο παρακείμενο δέντρο τότε θα ήλπιζες να σου είχαν τελειώσει οι μονάδες.

Ας περάσουμε όμως και στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Καλά και χρυσά θα μας βγουν τα πρόστιμα αλλά δρόμους έχουμε για να βοηθηθούμε στην οδήγησή μας? Γιατί από όσο ξέρω η Εγνατία εδώ βόρεια θέλει μέχρι 2011 να τερματιστούν τα έργα και να ολοκληρωθεί πλέον όλη η γραμμή. Ο μόνος δρόμος που εδώ και χρόνια αποτελεί εγγύηση για τους οδηγούς είναι η εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης από το ύψος της Λάρισας μέχρι την είσοδο της συμπρωτεύουσας. Εδώ για να γίνει κάποιο ατύχημα πρέπει ή να είναι κάποιος μεθυσμένος ή απλά να ψάχνει τον Χάρο κάπου στην γωνία και να τρέχει με 200 στις στροφές. Αυτοί όμως είναι και αυτοκινητόδρομοι και τα αυτοκίνητα κινούνται και ανάλογα. Στην πόλη όμως με τις τόσες κακοτεχνίες των δρόμων, τα μπαλώματα, η μη ύπαρξη χώρων στάθμευσης με αποτέλεσμα να παρκάρει κάποιος μέσα στην μέση του δρόμου, η κακή ορατότητα λόγω τοίχων, δένδρων, πινακίδων, οι ανούσιες πεζοδρομήσεις και μονοδρομήσεις (μιλώ εκ πείρας πάντα) και να μην ξεχάσω και τα λαμόγια τους ψευτόμπατσους της δημοτικής αστυνομίας μόνο δυσκολίες φέρνουν και εμπόδια στην καθημερινή μετακίνηση με το αυτοκίνητο. Οπότε ας κάνουμε κάτι και για αυτά τα θέματα που τα βλέπουμε κάθε μέρα μπροστά μας και τα ζούμε και σε συνδυασμό με τον νέο ΚΟΚ να οδηγηθούμε σε ένα καλύτερο οδικό περιβάλλον!

Τα αυτονόητα του τύπου “οδηγώ και πίνω, πίνω και οδηγώ” δεν νομίζω πως χρειάζονται αναφορά μιας και είναι προσωπική επιλογή και νοοτροπία του καθενός. Μην ξεχνάτε πως υπεύθυνος είναι μόνο ο οδηγός για το όχημά του και για την ακεραιότητα τόσο την σωματική όσο και την ψυχική πριν πιάσει το τιμόνι.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Ο γρίφος του Einstein

Ορισμένοι από εσάς ίσως να το έχετε ξαναδεί, άλλοι πάλι όχι. Επειδή καλό είναι που και που να χρησιμοποιούμαι αυτό το πράγμα που έχουμε στο κεφάλι μας και λέγεται εγκέφαλος, καθώς όπως λένε και οι “φίλοι” μας οι Αμερικανοί : “If you don’t use it, you will loose it!!!”. Πρόκειται λοιπόν για έναν γρίφο του Αϊνστάιν τον οποίο και έγραψε τον 20^ο αιώνα και υποστήριξε ότι το 98% των ανθρώπων δεν μπορούν να το λύσουν. Βέβαια εγώ που τον έλυσα, όπως φαντάζομαι και αρκετοί άλλοι, λέτε να ανήκουμε σε αυτό το πολύ μικρό 2%? Ορίστε λοιπόν ο γρίφος:

Υπάρχουν πέντε σπίτια, πέντε διαφορετικών χρωμάτων. Σε κάθε σπίτι ζει ένας άνθρωπος διαφορετικής εθνικότητας. Οι πέντε ιδιοκτήτες πίνουν συγκεκριμένο είδος ποτού, καπνίζουν συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρων και έχουν συγκεκριμένο κατοικίδιο. Όλοι όμως διαθέτουν διαφορετικά κατοικίδια, διαφορετικές μάρκες τσιγάρων και διαφορετικά είδη ποτών.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ

1. Ο Αγγλος μένει στο κόκκινο σπίτι.
2. Ο Σουηδός έχει σκύλο.
3. Ο Δανός πίνει τσάι.
4. Το πράσινο σπίτι είναι αριστερά από το άσπρο σπίτι.
5. Ο ιδιοκτήτης του πράσινου σπιτιού πίνει καφέ.
6. Αυτός που καπνίζει Pall mall εκτρέφει πουλιά.
7. O ιδιοκτήτης του κίτρινου σπιτιού καπνίζει Dunhill.
8. Αυτός που μένει στο μεσαίο σπίτι πίνει γάλα.
9. Ο Νορβηγός μένει στο πρώτο σπίτι.
10. Αυτός που καπνίζει Blends μένει δίπλα σ' αυτόν που έχει γάτες.
11. Αυτός που έχει το άλογο μένει δίπλα σ' αυτόν που καπνίζει Dunhill.
12. Ο ιδιοκτήτης που καπνίζει BluemaSters πίνει μπύρα.
13. Ο Γερμανός καπνίζει Prince.
14. Ο Νορβηγός μένει δίπλα στο μπλε σπίτι.
15. Αυτός που καπνίζει Blends έχει ένα γείτονα που πίνει νερό.

Η ερώτηση είναι ποιος έχει το ψάρι?

Μεγαλώνει, μεγαλώνει γερά παιδιά...

Σήμερα αποφάσισα να σας μιλήσω για έναν από τους τελευταίους χώρους που παραμένει καθαρά αντρική υπόθεση, έστω και αν σε κάποιο βαθμό έχει διεισδύσει και εδώ η γυναικεία παρουσία. Πρόκειται για τις τσόντες. Ναι ναι καλά ακούσατε (διαβάσατε μάλλον…)! Για αυτά τα δημιουργήματα της έβδομης τέχνης, που θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν και τέχνη από μόνες τους. Είναι εκείνες οι ταινίες που μας έχουν κρατήσει συντροφιά τα κρύα βράδια του χειμώνα, της άνοιξης, του καλοκαιριού, του φθινοπώρου, του Ιανουαρίου, του Φεβρουαρίου, της Δευτέρας, της Τρίτης κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ… Και θα έρθω τώρα στο λόγο της δημοσίευσης του post. Η τραγική ειρωνεία όταν ακούς από διάφορες γυναίκες αλλά ακόμη χειρότερα από άνδρες, να λένε ότι αυτά είναι άθλια και κακόγουστα πράγματα που δυσφημίζουν το ανθρώπινο είδος και πως όποιος τα βλέπει είναι πορνοδιαστροφικός με ψυχολογικά προβλήματα και κόμπλεξ κατωτερότητας και άλλα πολλά!

Αρχικά να παραθέσω το δεδομένο πως η βιομηχανία της παραγωγής ταινιών πορνό, είναι από τις πιο κερδοφόρες και συγκαταλέγεται μαζί με αυτήν της παρασκευής όπλων στις πιο πλούσιες! Γιατί όμως συμβαίνει αυτό? Όπως γνωρίζουμε όλοι μας ο άνθρωπος από την φύση του μπορεί να δράσει σε ορισμένες περιπτώσεις όπως και ένα ζώο. Παρακινούμενος από τα ένστικτά του και τις ορμές του. Σε αυτή την περίπτωση είναι η σεξουαλική του ορμή αυτή που παίρνει τα ηνία και κατευθύνει το άτομο. Οπότε δεν είναι παράλογο που οι πορνοπαραγωγοί παγκοσμίως βγάζουν αρκετά λεφτά. Ακόμη να πω πως και εδώ υπάρχουν τα ανάλογα βραβεία, κάτι σαν τα όσκαρ, και πως οι πρωταγωνίστριες κυρίως έχουν αρκετά υψηλά κασέ!!! Και για να μην ακούσω κάτι για γυναικεία εκμετάλλευση απλά να αναφέρω πως αυτός είναι ο μόνος επαγγελματικός χώρος στον οποίο οι γυναίκες εργαζόμενες αμείβονται ως και 200% περισσότερο από τους άνδρες συναδέλφους τους. Και μετά μου λέτε για ισότητα στον χώρο εργασίας…

Η αποστροφή βέβαια που νιώθουν ορισμένες γυναίκες απέναντι στο πορνό κατά την γνώμη μου είναι παράλογη και ανούσια. Δεν ξέρω αν τα θεωρούν προσβολή προς το γυναικείο φύλο μιας και όπως ανέφερα και παραπάνω μόνο προσβολή δεν είναι οι αμοιβές! Δεν ξέρω τώρα όμως για τις γυναίκες που μαθαίνουν ότι ο σύντροφός τους βλέπει τσόντες, αν νιώθουν πως είναι υποκατάστατο της σεξουαλικής τους ζωής ή αν νιώθουν να απειλούνται από αυτές. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι δυνατό μιας και ποιος άντρας θα άφηνε το live για να βάλει να δει την μαγνητοσκόπηση! Άλλωστε μπορεί ο σύντροφός τους να μάθει και καμία νέα τεχνική και στάση που ίσως να μετατρέψει την σεξουαλική τους ζωή από ανιαρή σε ζωηρή και ενδιαφέρουσα. Άλλωστε σε ορισμένες περιπτώσεις η τσόντα χρησιμοποιείται ως μέρος των προκαταρκτικών. Τώρα αν θα δεχτεί να κάνει ορισμένα πράγματα που γίνονται σε τσόντες αυτό είναι άλλο θέμα…

Τώρα περνάω στο άλλο τραγικό που προείπα και στον πρόλογο. Τους άνδρες που ακούς να έχουν τις ίδιες απόψεις με αυτή την μερίδα των γυναικών!!! Πραγματικά είναι για γέλια εκτός και αν δεν πρόκειται και για τόσο φανατικούς άνδρες, οπότε αυτό είναι άλλο θέμα. Αν και για αυτούς υπάρχουν να δουν. Υπάρχουν για όλα τα γούστα (δεν μιλάω για τις παράνομες…) και με όλα τα θέματα. Ότι να βάλει ο νους σου θα το βρεις σε τσόντα δεν γίνεται! Μετά το σύντομο διάλλειμα επανέρχομαι. 1^ον Δεν υπάρχει άνδρας σε αυτό τον πλανήτη που να μην έχει δει τσόντα και 2^ον αν σας πει ο σύντροφός σας, αναφέρομαι στις γυναίκες, ότι δεν βλέπει τσόντες ε είναι μεγάλος ψεύτης!!! Είναι ντροπή δηλαδή να βλέπουμε τσόντες? Απλά δεν είναι κάτι που θα το διαφημίζουμε και με καμάρι και έπαρση, αλλά μεταξύ ανδρών είναι γνωστό και αποδεκτό. Και στο κάτω κάτω σιγά μην δώσουμε και αναφορά για αυτά που βλέπουμε. Μεγάλα παιδιά είμαστε και δεν πρόκειται να παρασυρθούμε.

Κλείνοντας να πω μόνο πως οι τσόντες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για χρόνια και ζαμάνια ακόμη. Θα αποτελούν την βάση για τον ανδρικό πληθυσμό τουλάχιστον, θα μας δίνουν το χέρι όταν θα κάνουμε τα πρώτα μας βήματα και θα συνεχίσουν να μας κρατάν συντροφιά σε όλη την ζωή μας. Άλλωστε συμβάλλουν και στην διαιώνιση του ανθρώπινου είδους!