Ήρθε το τέλος...

Επισήμως πλέον και μετά από έναν πραγματικά δύσκολο και σκληρό χειμώνα γεμάτο κούραση (από το κάτσιμο των καταλήψεων...) ήρθε η μέρα που θα γυρίσω στα πάτρια εδάφη όπου θα απολαύσω τις ολιγοήμερες διακοπές μου εν μέσω διαβάσματος -ελπίζω- και μπάνιων και λοιπών νυχτερινών εξόδων. Κατεβάζουμε κοινώς τα ρολά για την σεζόν και επιστέφω κοντά σας με τα νέα άρθρα από Οκτώβρη, καθώς η εξεταστική μας διαρκεί μέχρι τις αρχές του μηνός και στο σπίτι ίντερνετ γιοκ!


Άντε λοιπόν καλό μας καλοκαίρι, καλές εξορμήσεις σε νησιά (βλ. Μύκονος...) ή σε άλλα μέρη της ενδοχώρας (βλ. Ναύπλιο, Βόλος...) και προπαντώς να απολαύσουμε τον Αύγουστο όσο καλύτερα μπορούμε γιατί μετά έρχονται τα βάσανα!!!

Καλά μας μπάνια και με το καλό από Οκτώβρη ανανεωμένοι.

The Simpsons - Μια αγαπημένη οικογένεια

Μετά από ώρες ολόκληρες κλεισμένος μέσα στο σπίτι και μην έχοντας διαβάσματα και εξεταστικές(...έχουμε αλλά ποιός διαβάζει καλοκαιριάτικα!!!...) και προσπαθώντας να σκοτώσω την ώρα, έπεσαν στα χέρια μου οι τελευταίες season των Simpsons. Οπότε αποφάσισα να τα ρίξω ένα βλέφαρο μετά από αρκετό καιρό απουσίας από τα καρτούν γενικά (εκτός φυσικά από τον Μπομπ τον σφουγγαράκι στο STAR).










Η αγαπημένη μας καθημερινή αμερικάνικη οικογένεια φέτος και μετά από 18 χρόνια σερί παρουσίας στην οθόνη του FOX Channel των ΗΠΑ, θα πρωταγωνιστήσει και στην δική της ταινία.

Ο αξιαγάπητος Homer μέσα στην βλακεία του και την τεμπελιά του, πάντα θα βρίσκει τον τρόπο ώστε να κάνει ευτυχισμένη την οικογένειά του.

Η ταπεινή και προβλέψιμη σύζηγος Marge είναι και ο βράχος της οικογένειας στον οποίο στηρίζονται όλοι και αν δεν ήταν αυτή σίγουρα θα είχαν πεθάνει από την πείνα και την βρώμα στο σπίτι.

Ο σκανδαλιάρης Bart που δεν κάθεται σε ησυχία ούτε στιγμή προκαλώντας πάντα ένα σωρό μπελάδες.

Η Lisa, το πιο έξυπνο από τα παιδιά (αν όχι το μόνο) με λαμπρό μέλλον μπροστά της αποτελεί το φωτεινό αστέρι της οικογένειας, ελπίζοντας πως μια μέρα θα τα καταφέρει να γίνει και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ.

Τέλος η μικρή Maggie, πάντα με την κλασσική μπλε της ρόμπα και την χαρακτηριστική της πιπίλα περιμένουμε να πει την πρώτη της λέξη...

Επίσης μην ξεχάσουμε και όλους τους συμπρωταγωνιστές της σειράς οι οποίοι είναι ένας και ένας με ξεχωριστές προσωπικότητες ο καθένας από τον φιλήσυχο άνθρωπο της εκκλησίας Ned Flanders μέχρι τον φίλο του Bart και ερωτευμένο με την Lisa, Milhouse... Όλοι μαζί συνθέτουν την πολυπρόσωπη κοινωνία του Springfield που μας χαρίζει τόσα χρόνια γέλιο με τις καθημερινές της περιπέτειες.

SPICE GIRLS RULES

Νόμισα πως ήταν ψέμα. Πως κάποιος με κορόιδευε. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Και μόνο στην ιδέα με πιάνει ρίγος… Αμέσως έψαξα σε όλο το διαδίκτυο για να αντικρίσω τελικά την πραγματικότητα. Η επανασύνδεση των Spice Girls!!! Το βρετανικό γυναικείο ποπ συγκρότημα με το οποίο μεγαλώσαμε ξανά μαζί μας. Το μοναδικό girl band με τόσα εκατομμύρια φανατικούς υποστηρικτές ακόμη και μετά την διάλυσή τους, όπου και ακολούθησε η κάθε μια σόλο καριέρα (άλλη στο τραγούδι και άλλη στο νοικοκυριό) θα γεμίζει και πάλι τις ώρες μας με τα τραγούδια του.

Αρκετά αλλαγμένες, άλλωστε έχουν περάσει και αρκετά χρόνια από την τελευταία κοινή τους εμφάνιση, αλλά εμφανώς ανανεωμένες είναι έτοιμες να κάνουν τα ραδιόφωνα να παίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τα τραγούδια τους. Και εμείς όλοι οι φανατικοί οπαδοί τους θα είμαστε και πάλι εδώ για να τις ακούμε και να τις αναδείξουμε στις κορυφές των charts (θα τον ρίξουμε τον Κάτμαν που θα πάει…).

Από το χτες στο σήμερα λοιπόν θα προσπαθήσουν να προσαρμόσουν τον κόσμο στα μέτρα τους και με τα τραγούδια τους να παραμερίσουν τον κάθε ατάλαντο και άμουσο που συνήθως από κορμί κορμάρα και από φωνή μνι…

Άντε λοιπόν στροφή στην ποιότητα για μια ακόμη φορά!!!

Υ.Γ. Αν έχεις λιώσει ώρες ολόκληρες μπροστά στο pc για εργασίες με την θερμοκρασία στο κόκκινο να σε δω και εσένα αν θα έκανες ή όχι αφιέρωμα στις Spice girls!!!

Υ.Γ.2 Ελπίζω μόνο να μην μπει κανένας Robert Plant στο blog και δει τα χάλια μου…

Δεν ξέρετε τι να φορέσετε στην παραλία? ΙΔΟΥ!

Καθώς βρισκόμαστε στην καλοκαιρινή περίοδο και η ζέστη χτυπάει κόκκινο όλος ο κόσμος έχει ξεχυθεί στις θάλασσες. Το σημερινό λοιπόν post αναφέρεται στις φυσιογνωμίες που θα δούμε μπροστά μας στην παραλία να ξεπροβάλλουν ως άλλες Αφροδίτες μέσα από τα θαλασσινά νερά… Όπως καταλαβαίνετε το post αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό, αλλά δεν θα ήταν κακό και οι κυρίες να ακολουθήσουν ορισμένες στιλιστικές προτάσεις.

Αρχικά να τονίσω πως τα μαγιό του 2007 είναι πιο σέξυ και πιο μικροσκοπικά από κάθε άλλη φορά.

Οι φετινές τάσεις επιτρέπουν τον συνδυασμό των χρωμάτων όσο τολμηροί και αν φαίνονται εκ πρώτης όψεως…

Βέβαια μπορούμε να πάμε σε κάτι αρκετά πιο τολμηρό και προχωρημένο που σίγουρα θα σας φέρει στο επίκεντρο, αναφερόμενος στις γυναίκες αναγνώστριες... Αναφορικά μόνο οι παρακάτω φωτό είναι από Brazil...

Όπως είδαμε, η μόδα των γυναικείων μαγιό φέτος εμφανίζει έντονες επιρροές από τα χαρούμενα μοτίβα και τα χρώματα των 60s. Μεγάλα, πολύχρωμα πουά, floral μοτίβα και λαμπερά χρώματα, σε όλες σχεδόν τις αποχρώσεις του ροζ, του κοραλλί, αλλά και του πιο ”σοβαρού” μπορντό, μονοπώλησαν σχεδόν τις καλοκαιρινές πασαρέλες.

Προσωπικά τα ολόσωμα μαγιό με αφήνουν παγερά αδιάφορο οπότε δεν θα κάνω καμμιά αναφορά στο συγκεκριμένο είδος. Ελπίζω να βοήθησα στις επιλογές για το καλοκαίρι του 2007 και να έβγαλα πολλές γυναίκες από το αδιέξοδο και πολυέξοδο συνάμα χόμπυ του shopping therapy... Bέβαια από την άλλη μην γελιόμαστε (αναφέρομαι τώρα στους άνδρες) μιας και στις παραλίες που συνήθως επιλέγουμε για τις βουτιές μας μόνο τέτοιες εικόνες δεν βλέπουμε παρά τις κλασσικές θείες-φάλαινες με τα μωρά να κλαίνε, αλλά και τις κοπελιές άκρα συντηριτικές φοβούμενες την επίδειξη της κυτταρίτιδάς τους που με τόσο κόπο απέκτησαν τον χειμώνα!!! Να είναι καλά και οι τουρίστριες που βλέπουμε και κάνα topless!!!




VS





Θα βιαστείτε ίσως να με χαρακτηρίσετε κυνικό και ρηχό αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι οι άνδρες έτσι σκέφτονται...

ΆΝΤΕ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΜΠΑΝΙΑ!!!

Πολύ ζέστα αδερφέ!!!

Βρισκόμαστε πλέον στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου και η θερμοκρασίες σε οποιαδήποτε πόλη της χώρας μας έχει πάρει την ανιούσα. Οι 35 βαθμοί το καταμεσήμερο είναι κάτι το συνηθισμένο πλέον και ο ήλιος μας βαράει σαν τα κοτόπουλα αν κάνουμε το λάθος και κινούμαστε τις μεσημεριανές ώρες. Ακολουθούν όμως και χειρότερα από ότι άκουσα… Μην ξεχνάτε άλλωστε πως ακόμα δεν μπήκαμε στην καρδιά του καλοκαιριού, τον Ιούλιο, όπου εκεί θα βλέπουμε κάτι ωραιότατα σαρανταριά!!!

Το κακό όμως με αυτό τον καιρό είναι πως ακόμη και να κάθεσαι και να μην κουνάς ούτε το δαχτυλάκι σου ΙΔΡΩΝΕΙΣ! Και ξέρετε τι συμβαίνει όταν ιδρώνουμε. Μυρίζουμε άσχημα. Όταν βέβαια μυρίζουμε άσχημα αισθανόμαστε άσχημα. Αλλά κυρίως αισθάνονται περισσότερο άσχημα οι γύρω μας που έχουν την τύχη να περνάνε από δίπλα μας και να μυρίζουν τον ιδρώτα μας. Για αυτό καλό είναι ένα ΑΧΕ να μας συνοδεύει στις καθημερινές μας εξόδους. Όσον αφορά τώρα τις αστικές κυρίως συγκοινωνίες καλό θα ήταν να τις αποφεύγετε, ειδικά αν δεν διαθέτουν και κλιματισμό. Εξαιτίας όλου αυτού του συνωστισμού η θερμοκρασία αυξάνεται κατακόρυφα και η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Πολλές φορές οι λιποθυμίες είναι συχνό φαινόμενο σε τέτοιους χώρους, ανεξάρτητα από ηλικίες και φύλο.

Τώρα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο “στεγνοί” και δροσεροί αυτό το διάστημα? Αρχικά να αποφεύγετε τις άσκοπες μεσημεριανές μετακινήσεις. Βλάπτουν σοβαρά την υγεία και τα ρούχα σας που θα γίνουν μούσκεμα από τον ιδρώτα. Στην συνέχεια η κατανάλωση πολλών υγρών βοηθάει στο να καταπολεμήσουμε την αφυδάτωση και την γρήγορη απώλεια υγρών. Άμεση συνέπεια βέβαια αυτού είναι η συχνή επίσκεψη στην τουαλέτα, αλλά τι να κάνεις… Επίσης η λύση του κλιματιστικού ή του ανεμιστήρα θεωρείται επιβεβλημένη. Αν δεν έχετε μπαστακωθείτε σε κάποιον φίλο σας που διαθέτει ή παρατείνετε όσο μπορείτε την παραμονή σας σε χώρους που κλιματίζονται (βλέπε σουπερμάρκετ κλπ κλπ κλπ). Οι freddo, οι φραπέδες, οι γρανίτες και τα παγωτά κάνουν θραύση αυτή την περίοδο και δεν θα ήταν κακή ιδέα να ακολουθήσετε αυτές τις γευστικές επιλογές. Τέλος η παραλία. Ένα μπάνιο στην θάλασσα δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Άλλωστε και δροσιά νιώσετε και όλο και κάποιο ξέκωλο ή top less θα πάρει το μάτι σας (αν είστε τυχεροί βέβαια και έχετε επιλέξει το ανάλογο μέρος πάντα!). Αν από την άλλη δεν βρίσκεστε κοντά σε θάλασσα τότε είναι λίγο ζόρικη η κατάσταση. Μην ξεχνάτε υπάρχουν και τα σιντριβάνια, σαν τους κουλούς τους Ευρωπαίους που απλώνουν τις ποδάρες τους μέσα…

Αυτές ήταν μερικές συμβουλές μου (…πραγματικά πρωτότυπες…) για να καταπολεμήσετε την ζέστη. Από την άλλη βέβαια παρά τα κατά αυτής της περιόδου τα θετικά είναι πολύ περισσότερα για αυτό καλό θα ήταν να απολαύσουμε το καλοκαίρι με όσο το δυνατόν λιγότερες σκοτούρες και έγνοιες και όσο το δυνατόν περισσότερα μπάνια και φραπέδες!

Μεταμεσονύκτιες ανησυχίες...

Την περασμένη Παρασκευή που λέτε αποφάσισα να πάω να δω ταινία σε έναν θερινό κινηματογράφο, μια φοιτητική προσπάθεια οπότε και αποφάσισα να την στηρίξω (… ο ψεύτης, τζάμπα ήταν για αυτό πήγα!!!). Ο τίτλος της ταινίας “Das Leben der Anderen” (“Οι ζωές των άλλων” ελληνιστί). Ευρωπαϊκός κινηματογράφος οπότε σκέφτηκα θα είναι καμία κουλτουριάρικη ταινία, ότι πρέπει για να μας πάρει ο ύπνος. Δεν είχα ιδέα για την υπόθεση του έργου, κοινώς πήγα χύμα στο κύμα, ο κλασσικός τζάμπαμαν. Παραδόξως όμως η ταινία ήταν από τις καλύτερες που έχω δει και πραγματικά με πήγε μερικά χρόνια πίσω έστω και νοητικά, μιας και την εποχή που διαδραματίζεται το έργο εγώ δεν ήμουν ούτε στην κοιλιά της μάνας μου και ο πατέρας μου είχε πολλά περισσότερα μαλλιά από σήμερα!

Λίγα λόγια για το έργο τώρα: Βρισκόμαστε στο 1972, στην Ανατολική Γερμανία. Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας πράκτορας της Stasi που εργάζεται στον τομέα της παρακολούθησης, κοινώς είναι ένας από τους τύπους που είναι με ένα ζευγάρι ακουστικά και μία γραφομηχανή για να καταγράφει και το παραμικρό στοιχείο που υποκλέβει. Αναλαμβάνει λοιπόν την παρακολούθηση ενός γνωστού συγγραφέα ο οποίος θεωρείται κατάσκοπος. Όταν όμως εκείνος ανακαλύπτει ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του κάνει τα στραβά μάτια με αποτέλεσμα να καταφέρει να περάσει στον δυτικό τότε κόσμο ένα άρθρο-διαμαρτυρία σχετικά με τις αυτοκτονίες στην Ανατολική Γερμανία, κάτι που έκανε πάταγο. Αυτό το κείμενο οδήγησε πιο κοντά στην πτώση του περιβόητου τείχους του Βερολίνου και στην ενιαία Γερμανία…

Διαβάζοντας λίγο τις ειδήσεις στο διαδίκτυο παρατήρησα ένα άρθρο σχετικά με την επικείμενη ανεξαρτησία του Κοσόβου και για το πώς προσπαθούν ορισμένες δυτικές υπερδυνάμεις να την κάνουν πραγματικότητα. Δεν θα εμπλακώ βαθύτερα στο συγκεκριμένο θέμα ούτε θα πλάσσω σενάρια συνομωσίας (έχουμε καιρό για αργότερα μην αγχώνεστε…), άλλωστε αυτή ήταν και η αφορμή για το post όχι η αιτία. Καθ’ όλη την διάρκεια της Ιστορίας άλλωστε πολλά περισσότερα συμφωνήθηκαν κάτω από το τραπέζι και με ύπουλα μέσα παρά με τα όπλα. Όμως πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι όπως στην συγκεκριμένη ταινία ο συγγραφέας και ο πράκτορας, που μπορούν να φτάσουν και στην αυτοθυσία για ένα καλύτερο αύριο, πάντα κατά την προσωπική τους κρίση βέβαια. Μην ξεχνάτε ότι και ο γνωστός Μπιν Λάντεν για ένα καλύτερο αύριο αγωνίζεται… Θα επικεντρωθώ όμως σε αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται για το κοινό συμφέρον και κόντρα στην καταπίεση των λαών και όχι για προσωπικό όφελος και κυνήγι δύναμης και δόξας.

Έχουν περάσει πολλοί μεγάλοι άνδρες που έμειναν στην ιστορία για την προσπάθειά τους να κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον λαό τους όπως ο Γκάντι, ο J.F.K., ο Μαντέλα, ή ακόμη και ο δικός μας ο Καποδίστριας και πολλοί άλλοι. Αυτοί είναι κάποιοι από τους γνωστούς. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες άλλοι άσημοι και “μικροί”, μόνο σε φήμη, που έβαλαν ένα λιθαράκι στο να πάμε ένα βήμα μπροστά. Εκεί που πολλοί έλεγαν “τι θα μπορούσα να κάνω εγώ” ή “τι θα αλλάξει ακόμη και αν προσπαθήσω;”. Όσο αριστερό και αναρχικό μπορεί να ακουστεί αυτό, οι αγώνες κερδίζονται στους δρόμους και όχι από τους καναπέδες και τις τηλεοράσεις. Θυσιάζονται χωρίς να σκεφτούν τις επιπτώσεις. Απλά γιατί πιστεύουν ότι είτε ακουστούν είτε όχι θα αγωνιστούν για να δηλώσουν το παρόν. Θα μου πείτε πολύ σωστά πως στις περισσότερες περιπτώσεις από αυτές μάχονταν εναντίον της τυρρανίας, της δικτατορίας, της βαναυσότητας, και σε καιρούς πολύ δυσκολότερους από τους δικούς μας. Αυτό όμως είναι που κάνει τον αγώνα και την προσπάθειά τους ακόμη μεγαλύτερα και δυσκολότερα.

Δεν λέω βέβαια να βγούμε όλοι σήμερα με τις σημαίες και τα πανό στους δρόμους αλλά πάντα υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να δείξουμε την αντίθεσή μας σε κάποια πράγματα και καταστάσεις. Γινόταν πόλεμος στην Σερβία πριν από κάποια χρόνια, ακριβώς πάνω από το κεφάλι μας και η χρήση χημικών όπλων “μπορεί” να έγινε και πράξη. Εμείς όμως πως αντιδράσαμε? Και δεν μιλάω για την κυβέρνηση η οποία φυσικά έστειλε τους απαραίτητους φαντάρους αλλά για τον απλό πολίτη. Για εσένα και εμένα που διαβάζεις αυτό το post. “Ο θάνατος διακοπές στο Σαράγιεβο πάει, ξύπνησε στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως!” όπως λέει και ένα άσμα από τους Magic De Spell. Το να είμαστε παθητικά όντα σε ότι συμβαίνει γύρω μας και να δεχόμαστε απλά τις καταστάσεις δεν ωφελεί κανέναν. Ή σχεδόν κανέναν. Αυτούς δηλαδή τους λίγους που παίζουν με τις τύχες των πολλών. Δεν μιλάω για αυτούς τους πρωθυπουργίσκους που πάνε και έρχονται σαν τα λεωφορείο αλλά για μεγαλύτερα συμφέροντα και πρόσωπα που μας διοικούν και διατάσσουν πόλεμους και συνθήκες.

Ολοκληρώνοντας αυτόν τον μονόλογο αφύπνισης και λόγω του ότι θα κούρασα όποιον τυχόν έκανε το λάθος να το διαβάσει να πω μόνο πως θα φροντίσω τα επόμενα post να κυμανθούν σε επίπεδα ελαφρότητας. Πάντως όλο και κάποιο post με ανάλογο περιεχόμενο και ανησυχίες θα ξεπεταχτεί διαταράσσοντας έστω και για λίγο την ελαφρότητα της καθημερινότητάς μας. Άλλωστε κλείνοντας τον επίλογό μου να πω μόνο πως πολλές φορές οι μεγαλύτερες “μάχες” κερδίζονται χωρίς να ξεκινήσει κανένας πόλεμος και σε ορισμένες φορές χωρίς να χυθεί στάλα αίματος…

Υ.Γ. Να δείτε την παραπάνω ταινία χωρίς δεύτερη σκέψη και να μην κρίνεται ποτέ ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του μόνο…

Νέος ΚΟΚ, ίδιες συνήθειες...

Από την Κυριακή 3 Ιουνίου τέθηκε σε ισχύ ο αναθεωρημένος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας και το νέο Point System. Χαρακτηριστικό και των δυο είναι η επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών προστίμων και ποινών σε παραβάσεις που σχετίζονται με την πρόκληση θανατηφόρων ατυχημάτων. Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι ακούσατε για τα σχετικά πρόστιμα με τα πιο χαρακτηριστικά να είναι (ο δεύτερος αριθμός αναφέρεται στις μονάδες του poit system που χρεώνονται):

παραβίαση
ερυθρού
σηματοδότη....700 (350)....9..δίπλωμα 60 ημέρες άδεια αυτοκ. 20ημ.

παραβίαση
STOP ή
προτεραιότητας..700 (350)........ 9.......δίπλωμα & άδεια 20ημ.

αυτοσχέδιοι
αγώνες, οδήγηση
χάριν εντυπωσιασμού.....700.(350)....9....δίπλωμα & άδεια 30ημ.

παραβίαση
σιδηροδρομικής
διάβασης..... 700.(350).....9....δίπλωμα 60ημ. & άδεια 20ημ.

οδήγηση υπό
την επήρεια
αλκοόλ... 200-2.000.(100-1.000)...5-9.....δίπλωμα 90-180ημ.ακινητ.οχήματος

μη χρήση
ζώνη-κράνος...350 (175)....5......δίπλωμα 10ημ.

παράνομη
στάθμευση....80-150.(40-75)....0-9.....τα πρόστιμα μειώνονται κατά το ήμισυ για δίκυκλα

παραβίαση
λεωφορειολωρίδας...200 (100)....-............-....

μη διευκόλυνση
κυκλοφορίας τραμ,
παράνομο
προσπέρασμα...150 (75).....-........-......

υπέρβαση ορίου
ταχύτητας.....40-350 (20-175).....0-5....δίπλωμα 60ημ

ανάρμοστη
συμπεριφορά
οδηγών -
απόρριψη
αντικειμένων.....200 (100)........-.......δίπλωμα & άδεια 10ημ.

Βέβαια από την άλλη αυξήθηκαν και τα όρια ταχύτητας κατά 10 χλμ/ώρα. Δεν ξέρω κατά πόσο όμως αυτά τα μέτρα θα βοηθήσουν στην αποφυγή των ατυχημάτων, που αποτελούν μια από τις μελανές ( ή καλύτερα “ερυθρές” ) σελίδες των εκάστοτε εξόδων ή ακόμη και μέσα στις πόλεις. Προσωπικά πολλά από τα μέτρα και τις αναθεωρήσεις του ΚΟΚ τις βρίσκω σωστές και απαραίτητες. Ειδικά αυτό που γίνεται με τα STOP όπου κανείς δεν θα σταματήσει να ελέγξει και θα φύγει σαν σίφουνας κιόλας είναι απαράδεκτο. Ας πληρώσει πρώτα μια 700άρα ευρώ και μετά θα δούμε αν έχει το κουράγιο να το ξανακάνει! Επίσης τόσο κακό είναι να φοράμε την ζώνη μας? Το γνωστό ρητό “Η ζώνη σώζει ζωές” σίγουρα αληθεύει και δεν είναι κλισέ. Βέβαια ποιος να κάθετε να βάζει ζώνη για να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο ή αφού οδηγώ μέσα στην πόλη τι θα μπορούσε να μου συμβεί άραγε? Έτσι έλεγε και αυτός που την πάτησε μια φορά και πήγε αν ήταν τυχερός μόνο μέχρι το κοντινότερο νοσοκομείο και όχι να παίζει τάβλι με τον Άγιο Πέτρο. Άσε πάλι με το κινητό. Τέτοια βλακεία πια να μιλάμε στο κινητό ακόμη και μέσα στο αυτοκίνητο όταν οδηγούμε δεν μπορώ να την καταλάβω. Αν πάλι όμως μιλάς με Bluetooth τότε δεν έχεις πρόβλημα…. Άκουσον άκουσον!!! Όταν όμως θα σκοντάψεις στον μπροστινό σου ή σε κάποιο παρακείμενο δέντρο τότε θα ήλπιζες να σου είχαν τελειώσει οι μονάδες.

Ας περάσουμε όμως και στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Καλά και χρυσά θα μας βγουν τα πρόστιμα αλλά δρόμους έχουμε για να βοηθηθούμε στην οδήγησή μας? Γιατί από όσο ξέρω η Εγνατία εδώ βόρεια θέλει μέχρι 2011 να τερματιστούν τα έργα και να ολοκληρωθεί πλέον όλη η γραμμή. Ο μόνος δρόμος που εδώ και χρόνια αποτελεί εγγύηση για τους οδηγούς είναι η εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης από το ύψος της Λάρισας μέχρι την είσοδο της συμπρωτεύουσας. Εδώ για να γίνει κάποιο ατύχημα πρέπει ή να είναι κάποιος μεθυσμένος ή απλά να ψάχνει τον Χάρο κάπου στην γωνία και να τρέχει με 200 στις στροφές. Αυτοί όμως είναι και αυτοκινητόδρομοι και τα αυτοκίνητα κινούνται και ανάλογα. Στην πόλη όμως με τις τόσες κακοτεχνίες των δρόμων, τα μπαλώματα, η μη ύπαρξη χώρων στάθμευσης με αποτέλεσμα να παρκάρει κάποιος μέσα στην μέση του δρόμου, η κακή ορατότητα λόγω τοίχων, δένδρων, πινακίδων, οι ανούσιες πεζοδρομήσεις και μονοδρομήσεις (μιλώ εκ πείρας πάντα) και να μην ξεχάσω και τα λαμόγια τους ψευτόμπατσους της δημοτικής αστυνομίας μόνο δυσκολίες φέρνουν και εμπόδια στην καθημερινή μετακίνηση με το αυτοκίνητο. Οπότε ας κάνουμε κάτι και για αυτά τα θέματα που τα βλέπουμε κάθε μέρα μπροστά μας και τα ζούμε και σε συνδυασμό με τον νέο ΚΟΚ να οδηγηθούμε σε ένα καλύτερο οδικό περιβάλλον!

Τα αυτονόητα του τύπου “οδηγώ και πίνω, πίνω και οδηγώ” δεν νομίζω πως χρειάζονται αναφορά μιας και είναι προσωπική επιλογή και νοοτροπία του καθενός. Μην ξεχνάτε πως υπεύθυνος είναι μόνο ο οδηγός για το όχημά του και για την ακεραιότητα τόσο την σωματική όσο και την ψυχική πριν πιάσει το τιμόνι.