Χρόνια πολλά μου…

Ναι λοιπόν έφτασε ξανά εκείνη η ιστορική μέρα του χρόνου όπου σβήνω τα κεράκια της τούρτας! Πλέον βαδίζω στα 21 έτη ζωής και μπορώ να πίνω ακόμη και στις ΗΠΑ!!! Μου εύχομαι λοιπόν τα γνωστά μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και να βρίσκω χρόνο να σας ζαλίζω για αρκετό καιρό ακόμη με το blog… Άντε και του χρόνου λοιπόν!

Θεωρίες συνομωσίας

Καιρό είχα λοιπόν να γράψω στο blog λόγω φόρτου εργασιών, τόσο πανεπιστημίου αλλά και απρόοπτων συμβάντων. Τηλεόραση λοιπόν δεν βλέπω πολύ, σχεδόν καθόλου καθώς όλη μέρα είναι ανοικτό το σκατομηχάνημα (υπολογιστής) και σκοτώνω εκεί την ώρα μου. Όμως μετά από ένα μήνα και κάτι που ξέσπασε η όλη παρωδία Ζαχόπουλου δεν ακούς και τίποτε άλλο στα δελτία ειδήσεων, στις ενημερωτικές εκπομπές, ακόμη και στα μεσημεριανά… Βλέπω λοιπόν να μπαίνει στο κόλπο και το dvd με τις ροζ, μπλε, πράσινες και κόκκινες σκηνές… Και στο φινάλε ήρθε και η κόντρα Θέμου – Μάκη. Μία λοιπόν φράση μου έρχεται στο μυαλό: “ Δουλευόμαστε μεταξύ μας μου φαίνεται…” και θα εξηγήσω το γιατί. Η όλη υπόθεση βρωμούσε από την αρχή, από την πρώτη κι όλας στιγμή που έπεσε το έκτακτο δελτίο με την προσπάθεια αυτοκτονίας του παραπάνω κύριου βολεμένου. Τόσο καιρό παραπληροφόρηση και κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Σήμερα όμως, μιας και δεν γράφω με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό απλά και μόνο για να ξεφύγω από την βαρετή και κουραστική καθημερινότητα, δεν θα ασχοληθώ με το θέμα Ζαχόπουλου αλλά με την όλη συνομωσία-καθοδήγηση που επικρατεί στον κόσμο.

Ποιος λοιπόν σκότωσε τον Kennedy; Όχι δεν θα το πάω τόσο μακριά. Θα σας ρωτήσω κάτι άλλο, πιο τωρινό και κοντινό σε εμάς. Ποιος θυμάται τις πυρκαγιές του καλοκαιριού; Ποιος θυμάται ότι ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές από τον Γιωργάκη; Ποιος θυμάται τις καταλήψεις πέρυσι; Όχι ότι με πολυενδιαφέρει το δεύτερο, αλλά φέρνω στην μνήμη σας ζητήματα που απασχόλησαν για μήνες και πλέον είναι σαν να μην έγιναν ποτέ. Θα μου πείτε επικαιρότητα ήταν και πέρασε και σαφώς έχετε δίκιο, αλλά εγώ θα το πάω λίγο πάω λίγο παρακάτω και θα πω ότι ο καλύτερος τρόπος για να μην παιδεύεσαι με ένα ζήτημα είναι να προκύψει ένα άλλο… Και ο νοών νοείτο… Αυτό βέβαια είναι πάγια τακτική παγκοσμίως και δεν κατέχουμε εμείς τα πρωτεία αλλά οι “φίλοι” μας οι Αμερικανοί σήμερα, όπως παλαιότερα οι φίλοι μας οι Σοβιετικοί. Άλλωστε στην περίοδο της χούντας δεν είναι τυχαίο πως σημειώθηκε η μεγαλύτερη επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο στο ποδόσφαιρο με τον Παναθηναϊκό. Θα μου πείτε και αυτό τι σχέση έχει και θα σας απαντήσω μπορεί και καμία. Απλά η χούντα είχε την φαεινή ιδέα να στρέψει τον κόσμο σε άλλα πράγματα για να ξεχάσει τους όποιους περιορισμούς που του επέβαλλε…

Από την άλλη δεν θέλω να φτάσω και στο σημείο Λιακόπουλου, της απόλυτης συνομωσίας και παραλογισμού όπου το κάθε τι μου φαίνεται παράξενο και ύποπτο αλλά καλό είναι να σκεφτόμαστε κάποια πράγματα παραπάνω και να μην τα τρώμε όλα στο πιάτο. Επίσης στους δίδυμους πύργους τι έγινε τελικά; (…) Αυτά για απόψε μιας και θα σας κούρασα και ελπίζω να βρω ξανά λίγο χρόνο και να αναρτήσω κανένα post να ξεχαστούμε λίγο.

Αν η ζωή μας ήταν μια τσόντα…

…αν η ζωή μας ήταν μια τσόντα τα πράγματα θα ήταν πολύ απλά και ευχάριστα για όλους μας (αναφέρομαι πάντα στους αρσενικούς αναγνώστες του post)! Κάθε πρωί θα ξυπνούσατε δίπλα σε μία ή κατά περίσταση δύο υπέροχες γυναίκες οι οποίες θα είναι πρόθυμες να ικανοποιήσουν τις όποιες πρωινές ανάγκες σας, από το πρωινό και την εφημερίδα στο κρεβάτι μέχρι μία Herb (για όποιον κατάλαβε…).

Αφού λοιπόν σηκωθείτε από το κρεβάτι, πλυθείτε και ντυθείτε ξεκινάτε για το γραφείο. Στον δρόμο λοιπόν παρατηρείτε ότι το ντεπόζιτο είναι σχεδόν άδειο από βενζίνη οπότε κάνετε την απαραίτητη στάση στο πλησιέστερο βενζινάδικο για να φουλάρετε το όχημα. Εκεί έρχεται η υπάλληλος η οποία είναι μια ξανθιά 25άρα με πλούσια χαρίσματα κρατώντας την μάνικα στο χέρι και γεμάτη υπονοούμενα σας γεμίζει το ρεζερβουάρ. Ξαφνικά όταν έρχεται η στιγμή να πληρώσετε τα 30 ευρώ η κοπελιά σας λέει ότι επειδή είστε ο πρώτος της πελάτης για σήμερα δεν θα σας χρεώσει, αρκεί να την συνοδεύσετε μέχρι την τουαλέτα και να της χαρίσετε έναν μοναδικό οργασμό… Φυσικά εσείς δέχεστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλλά βιάζεστε και λίγο γιατί έχετε ήδη αργήσει για την δουλειά.

Μετά λοιπόν από το όλο σκηνικό φτάνετε στο γραφείο όπου σας περιμένει γεμάτη νεύρα λόγω της αργοπορίας σας η προϊστάμενός σας και σας καλεί στο γραφείο της. Εκεί σας πληροφορεί ότι επειδή υπάρχουν παράπονα σχετικά με την εργασία σας και λόγω των συχνότατων αργοποριών θα αναγκαστεί να σας απολύσει. Εσείς γεμάτος αγωνία παρακαλείτε να το ξανασκεφτεί και πως θα κάνετε τα πάντα για να κρατήσετε την θέση σας. Αυτή, η οποία επί τη ευκαιρία είναι μια μελαχρινή πρασινομάτα με πλούσιο μπούστο και ένα πουκάμισο το οποίο δεν αφήνει και πολλά στην φαντασία, σας λέει ότι τελικά θα σας κρατήσει με τον όρο να κάνετε τα “πάντα”. Αρχίζει λοιπόν το παιχνίδι με την αφεντικίνα και σε κάποια στιγμή μπαίνει φουριόζα μέσα η γραμματέας της. Ένα ξανθό μωρό γεμάτο λάγνο βλέμμα και μην μπορώντας να κρύψει τον ενθουσιασμό της για το όλο σκηνικό αποφασίζει να πάρει μέρος και αυτή, κάτι που εσάς δεν σας κακοφαίνεται καθόλου…

“Τελειώνοντας” λοιπόν από την δουλειά γυρίζετε σπίτι με το αυτοκίνητο. Ξαφνικά συνειδητοποιείτε ότι από πίσω σας βρίσκεται ένα περιπολικό το οποίο σας κάνει νόημα να κάνετε στην άκρη. Κατεβαίνει λοιπόν η αστυνομικίνα με τα γνωστά πάντα προσόντα μην τα ξαναλέμε και σας ζητάει άδεια και δίπλωμα. Εσείς γεμάτος απορία αναρωτιέστε τι συμβαίνει και εκείνη σας απαντάει ότι τρέχατε παραπάνω από το όριο και ότι θα σας γράψει κλήση για αυτό. Κατευθείαν την παρακαλείτε να σας αφήσει να φύγετε απλά με μια προειδοποίηση εκείνη όμως επιμένει. Ενώ όμως σας γράφει την κλήση εσείς είστε καρφωμένος στα … μάτια της κάτι που το αντιλαμβάνεται αμέσως και αποφασίζει να κάνει κάτι για αυτό. Σας οδηγεί στην πίσω θέση του περιπολικού όπου σας περνάει χειροπέδες και αρχίζει να εφαρμόζει… τον νόμο πάνω σας! Τελειώνοντας σας αφήνει να φύγετε με μια απλή προειδοποίηση…

Γυρνώντας λοιπόν σπίτι και ώντας κουρασμένος από μια τέτοια μέρα αποφασίζετε να παραγγείλετε από έξω να φάτε και να μην μαγειρέψετε. Περιμένοντας λοιπόν για το φαγητό μετά από καμιά ώρα φτάνει το delivery boy. Το οποίο όμως αποδεικνύεται delivery girl! Την καλείτε μέσα για να μην περιμένει έξω στο κρύο ενώ εσείς ψάχνετε για ψιλά. Αυτή βέβαια σας λέει ότι δεν είναι απαραίτητο να πληρώσετε μετρητοίς αλλά δέχεται και σε είδος… Και να σου πάλι το γνωστό σκηνικό! Όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν βρίσκατε και τα ψιλά και που να χαλάτε τώρα 100άρικο!

Η τέλεια λοιπόν αυτή μέρα τελειώνει με την πίτσα στο χέρι που παραγγείλατε, μια μπύρα στο άλλο και την τηλεόραση να δείχνει champion’s league! Φυσικά με το τέλος του αγώνα φτάνει η γειτόνισσα σπίτι της και την προσκαλείτε για ένα ποτό, με τελικό αποτέλεσμα να περνάτε ολόκληρη την νύχτα στο κρεβάτι μαζί της και να ξυπνάτε το επόμενο πρωί πανέτοιμος για μια ακόμη “δύσκολη” μέρα…

Καλή μας χρονιά!

Έφτασε λοιπόν το 2008, τελειώσαν οι διακοπές μας δυστηχώς και πλέον μπαίνουμε ξανά στην ρουτίνα της καθημερινότητάς μας. Ελπίζω όλοι να περάσατε καλά αυτές τις άγιες και γιορτινές μέρες και να ευχηθώ με την σειρά μου καλή χρονιά σε όλους μας και μακάρι το 2008 να είναι πολύ καλύτερο από το χάλια 2007... ( δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ είχα και καλύτερες χρονιές...). Πάνω από όλα να έχουμε την υγεία μας και όλα τα υπόλοιπα έρχονται. Εντός των ημερών λοιπόν θα επιστρέψω με τα νέα post του 2008 που θα σας κρατήσουν συντροφιά για όλο τον καιρό που θα έχω την ευκαιρία να επικοινωνώ μαζί σας! Καλή μας χρονιά λοιπόν!!!

Eπεράσαμ' όμορφα, όμορφα όμορφα...!!!

Όπως σας είχα ενημερώσει έκανα ένα ταξιδάκι μέχρι την διπλανή Βουλγαρία για σκι μέσα στο σαββατοκύριακο. Παρακάτω λοιπόν θα παραθέσω φωτογραφικά το ταξίδι από την στιγμή της αναχώρησης μέχρι την άφιξη πάλι στον τόπο διαμονής μας.

Σάββατο και ώρα 06:30 “Αναχώρηση”. Είχε αρχίσει να χιονίζει από την προηγούμενη οπότε και όλη η πόλη της Ξάνθης είχε ντυθεί στα λευκά, κάτι βέβαια που έκανε το ταξίδι μας λιγάκι πιο επικίνδυνο λόγω της ασφάλτου…

Μετά από περίπου 2 ώρες είχαμε φτάσει στα σύνορα του Προμαχώνα όπου και αφήσαμε τα αμάξια για να περάσουμε τα σύνορα...

Περνώντας λοιπόν τα σύνορα μας περίμενε το βανάκι του ξενοδοχείου το οποίο μετά από άλλες 2 ώρες μας πήγε στο ξενοδοχείο μας το οποίο ήταν ακριβώς αυτό που μας υποσχέθηκαν...

Η υπόλοιπη μέρα του Σαββάτου καταναλώθηκε σε σουπερμάρκετ για τα απαραίτητα φαγώσιμα αλλά και σε έξοδο για το φαγητό. Επίσης δεν έλειψαν και λοιπά παιδιαρίσματα στα χιόνια…

Και την Κυριακή λοιπόν ορμίσαμε στα βουνά του Bansko φορώντας τα σκι μας και μαγέψαμε με τις δεξιότητές μας στο χιόνι…

...λοιπές φωτό από το ταξίδι...

Τέλος θα κλείσω με το επίσημο τραγούδι του ταξιδιού… Μην ρωτήσετε το γιατί απλά έτσι…

4 και σήμερα...

4 και σήμερα που λέτε λοιπόν για την αναχώρηση εμού του ιδίου και λοιπόν συναδέλφων για ολιγοήμερες διακοπές στην Βουλγαρία και πιο συγκεκριμένα στο Bansko. Πρόκειται για ένα χωριουδάκι όχι πολύ μακριά από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (βλ. χάρτη) και αποτελεί τουριστικό θέρετρο και μεγάλη πηγή εσόδων για τις τοπικές ξενοδοχειακές μονάδες.

Αποφασίσαμε να καταλύσουμε σε ένα σαλέ για 6 άτομα για να περνάμε τις κρύες μέρες και κυρίως νύχτες του Σαββατοκύριακου, ενώ τα μεσημέρια θα διασχίζουμε με τα πέδιλα του σκι (ή snowboard για τα ανήσυχα πνεύματα σαν το δικό μου) το χιονοδρομικό κέντρο του Bansko το οποίο διαθέτει αρκετές πίστες και βρίσκεται σε ύψος 2600 μέτρων. Σαν να πέφτεις από τον Όλυμπο ένα πράμα…

Θα επιστρέψω με περισσότερες φωτογραφίες αλλά και λοιπά σχόλια και την απόβαση στην Βουλγαρία από Τρίτη όταν και θα πιάσω ξανά στα χέρια μου το πληκτρολόγιο…

Για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας δείτε ένα άσχετο videaki:

Πολύ μπλα μπλα μας έπιασε σήμερα και αποτέλεσμα μηδέν...

…Αχ πόσο σκυλοβαριέμαι. Όχι τόσο βαρεμάρα μάλλον όσο κούραση, είτε σωματική είτε ψυχολογική. Θα μου πείτε βέβαια έσκαβα και κουράστηκα? Σαφώς και όχι αλλά και πάλι αυτή η ρουτίνα της καθημερινότητας πολλές φορές σε οδηγεί στην κούραση, για αυτό και εγώ προσμένω στην αλλαγή σκηνικών εντός ολίγων ημερών… (Πάμε Bansko? ΝΑΙ!)

…Συνεχίζοντας λοιπόν τον μονόλογό μου (όχι του κόλπου αλλά σκέτο χωρίς π) και μην έχοντας πολύ δημιουργικότητα για νέο post, θα μιλήσω γενικά και αόριστα, ειδικεύοντας και παραδειγματολογώντας, στοχαζόμενος και σκεπτικός θα φέρω στην προσοχή σας πως μπήκαμε με το καλό στον Δεκέμβρη, στον μήνα των γιορτών-διακοπών, των φαγητών και των γλυκών που θα μας παχύνουν αλλά αξίζει η αμαρτία, των μήνα όπου κάθε σπίτι κατάστημα πλατεία δρόμος λαμποστολίζονται με φωτεινά χρώματα, όπου σπαταλάμε όλο τον 13ο μισθό μας σε δώρα και ψώνια τόσο για μας όσο και για τα δικά μας οικεία πρόσωπα εξαιρώντας πάντα τις ονομαστικές εορτές (μην τολμήσει κανένας από εσάς κακομοίρηδες και με ξεχάσει την έβαψε). Βέβαια η τραγική ειρωνεία της όλης υπόθεσης με τα δώρα είναι ότι καλά καλά δεν φτάνουν τα λεφτά για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Προχθές πήγα να βάλω 20 € βενζίνη και το ντεπόζιτο έφτασε με το ζόρι στο ¼ εκεί που πριν από μερικούς μήνες άγγιζε το μισό. Άσε που αυτό τον καιρό οι διαφημίσεις των καταναλωτικών δανείων των τραπεζών-ληστών είναι ίσες με αυτές των παιχνιδιών για τα μικρά παιδιά… Και μετά σου λέει ότι οι μισοί Έλληνες χρωστάνε σε τράπεζες. Βλακεία που μας δέρνει. Τώρα ότι από πάνω θα δουλεύουμε και παραπάνω από τα 65 μας, ειδικότερα οι γυναίκες αγρότισσες, ενώ κάποιοι κύριοι βολεύουν τα “δικά” τους παιδιά όπου μπορούν τι να πω… Μπορώ να πω τίποτε?

…Άλλο που είδα στις ειδήσεις είναι ότι κλείνει η Ολυμπιακή. Επιτέλους!!! Όσο παράξενο και αν σας ακούγεται αυτή η κοροϊδία τόσων ετών καιρός είναι να σταματήσει. Που κάθε υπουργός κυβέρνηση και κόμμα κάνει ότι είναι δυνατόν για να την σώσει… Η λύση είναι μία. ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ. Μόνο έτσι μπορεί να κερδίσει την χαμένη της αίγλη από την εποχή Ωνάση η εταιρεία, γιατί από την ώρα που ασχολήθηκε το κράτος με αυτό το χρυσορυχείο η πορεία είναι μόνο φθίνουσα. Την Aegean την είδατε που μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει η νούμερο ένα αεροπορική εταιρεία στην Ελλάδα. Υποσημείωση εδώ ότι η νεοσύστατη εταιρεία μετά το κλείσιμο της Ολυμπιακής που θα δημιουργηθεί έχει ως όρο από την κυβέρνηση να μην πουληθεί στην Aegean για μονοπωλιακούς λόγους… Άσχετο αλλά έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για την κατασκευή του Airbus στον ΣΚΑΪ. Αυτό το πράγμα είναι τεράστιο. Για να καταλάβετε το κάθε κομμάτι του αεροσκάφους κατασκευάζεται σε διαφορετικό μέρος και η μεταφορά μόνο των δυο φτερών έγινε με ειδικές νταλίκες οι οποίες μόλις πέρασαν από ένα χωριουδάκι στην Γαλλία έγινε χαμός αφού η απόσταση από τα σπίτια ήταν 50 εκατοστά από κάθε πλευρά... (Σας είπα ότι ήταν άσχετο).

…Οι ανησυχίες και παρατηρήσεις μου όμως δεν σταματούν εδώ. Πατέρας λένε ότι έκοψε με σπαθί το χέρι 18χρονου επειδή άφησε έγκυο την 14χρονη κόρη του. Δεν άκουσα όμως αν ήταν το δεξί ή το αριστερό… Ρε τι συμβαίνει στον κοσμάκη. Τώρα εγώ με ποιανού το μέρος να πάω? Αν πάω με του πιτσιρικά θα τον ρωτήσω “Το ρημάδι το προφυλακτικό δεν το έχεις ακουστά αγόρι μου?”, ήταν και προχτές η παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Άλλη κοροϊδία από εκεί. Στην Αφρική πεθαίνει κάθε μέρα ένα μωρό από AIDS και εμείς κοιτάζουμε να πηδάμε με προφυλακτικά… Και άλλοι ακόμη ψάνονται για το τι έγινε στα Ζωνιανά με τα χόρτα. Γιατί άλλωστε κανένας από τους υψηλά ιστάμενους δεν ήξερε τίποτε... Δουλευόμαστε μεταξύ μας μου φαίνεται... Τέλος πάντων, γυρίζω στην ιστορία μας. Αν πάρω το μέρος του πατέρα θα του έλεγα “Καλά το χέρι του έκοψες? Κάτι άλλο έπρεπε να του κόψεις, αλλά φαντάζομαι θα περιμένεις και άλλα εγγονάκια”. Τώρα αν βάλετε και λίγο μεσημεριανή tv ή ειδήσεις STAR το ίδιο είναι, θα δείτε αυτούς τους μαϊντανούς τύπου ευρωπαίου τσιγγάνου και όχι γύφτου ΒΑΣ καθώς και της λυπητερής και όλο κλάμα Ρένας που έχει σταματήσει εδώ και μήνες(!) να βγαίνει στα κανάλια κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ… Μακάρι να ήμουν και εγώ ένας από αυτούς τους απλούς καθημερινούς σύγχρονους ήρωες αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να φτάσω το μεγαλείο τους… Θα σας παραπέμψω από κάτω και σε ένα videaki από Λαζόπουλο που είδα τις προάλλες και ψόφησα πραγματικά στο γέλιο. Ένα θα σας πω μόνο: Ψωμιάδη ζεις εσύ μας οδηγείς!

… Έχω όμως και κάποια αναπάντητα ερωτήματα που ζητούν απεγνωσμένα απάντηση… Ο Χάρυ Πότερ θα σκοτωθεί? Η ΑΕΚ θα πάρει πρωτάθλημα? Το κρύο όντως σκοτώνει το μπρόκολο? Το εφτά (7) γιατί το γράφουμε με γραμμούλα? Ποιος σκότωσε πραγματικά τον Kennedy (λες και δεν ξέρω…σσσ)? Οι Ελ πότε έρχονται? Ποιος είναι αυτός ο Κώστας? Μήπως είμαι τρελός, μήπως τα έχω χαμένα, που ακόμα πιστεύω θα γυρίιιιιιιιιιισεις σε μένα??? Αχ Κούλα...

…Αυτά είχα να πω για σήμερα με τον κουραστικό μονόλογό μου και τονίζοντας πως δεν γράφουμε για να γράφουμε αλλά γιατί έτσι μας αρέσει θα σας αφήσω με ένα ακόμη videaki από youtube που αν δεν το έχετε δει με χαρά σας το παρουσιάζω σε πρώτη blogική εμφάνιση. Πρόκειται για τους ιθαγενείς της Αυστραλίας οι οποίοι προχώρησαν σε μια διασκευή του γνωστού σε όλους μας Ζορμπά και ομολογώ ότι δεν είναι καθόλου άσχημη! Αφού και ο Θεοδωράκης ζήτησε να τους συναντήσει…

Γειαααααααααααά σας λοιπόν.

Υ.Γ. Άσχετο Νο 529: Το 24 πολύ κάψημο...